Marco Spaans (1958 – 2022)

Marco was een optimist pur sang en lang heeft hij geloofd in herstel.

Door Hans Kröner, 19 december 2022
(oud-aanvoerder Veteranen Haarlem-Kennemerland)

Marco geloofde dat zijn God zorg zou dragen voor zijn genezing. Daar was hij van overtuigd.
En wat hadden wij dat graag gewild.

Op woensdag 14 december 2022 moest Marco zich uiteindelijk overgeven aan de harde feiten van zijn fysieke toestand; ‘zijn lichaam was op’, zoals hij dat enige dagen daarvoor aan geliefden aangaf. Marco werd op 1 juni 1971 lid van HFC Kennemerland. Hij was toen 13 jaar oud. Met Ad de Swart heeft hij destijds in de jeugd gespeeld. Andere jeugdspelers van destijds heb ik helaas niet kunnen achterhalen. Bij de senioren was hij selectiespeler, maar echt in het eerste heeft hij niet gespeeld. Terwijl Marco toch zeker een hОle goede voetballer was (waarover later), was het tweede elftal kennelijk het hoogst te behalen voor hem. Daarna -zoals het iedere speler vergaat na zijn uiterste 100% fitte houdbaarheidsdatumvolgden het derde, het vierde elftal en ja; uiteindelijk eindigt je voetbalcarriëre bij de veteranen. Zo ook die van Marco.

Bij de veteranen kan je het nog heel lang volhouden, nou ja; sommigen doen dat tegen beter weten in, of haken nog aan met net voldoende zuurstof voor ‘een helftje’, het liefste de eerste, zodat zij -weer op adem- in ieder geval weer kunnen excelleren in de derde helft. Ik chargeer. Enorm. Bovendien is het allerminst op Marco van toepassing. Het voetbaldier dat plots zijn voetbalcarriëre in de zomer van 2013 moest beïndigen. Een goedaardige hersentumor was gaan groeien en de gevolgen daarvan maakte hem het voetballen meer en meer onmogelijk.

Om dit in memoriam te schrijven heb ik het huidige veteranenteam en oud-spelers gevraagd mij input te geven; ‘vertel mij eens hoe je Marco als voetballer en als persoon hebt beleefd’. Er kwamen mooie verhalen los. Veel! En te veel om allemaal letterlijk weer te geven. Een kleine bloemlezing. Marco was een goede verdediger, een stofzuiger, diesel. Hij was een sobere verdediger, speelde onopvallend goed. Had spelinzicht, was het slot op de deur, de rots in de branding. Hij ging voor niemand opzij, had geen ontzag voor de tegenstander. En één schrijft “mijn eerste contact met Marco was een schouderduw waarmee hij mij enige meters opzij lanceerde”.
Zelf heb ik vanaf eind jaren negentig met Marco gespeeld; ik als laatste man, hij als voorstopper of back. Van alle spelers waarmee ik in de achterhoede heb gespeeld staat Marco in mijn top drie van spelers waarmee ik het liefst onze verdedigende taken vervulde (als die gasten voor ons bijvoorbeeld weer eens onnodig de bal verloren of niet meeverdedigden). Op Marco kon ik altijd rekenen. Wat een bikkel.

In 2002/2003 werden we een seizoenlang gevolgd door Rob Spierenburg van het Haarlems Dagblad. Iedere maandag stond er een artikel over ons -de wedstrijd, een speler of een gebeurtenis- in de krant. De reeks begon met een overzicht van alle spelers waarbij een ieder aangaf hoe hij zichzelf als voetballer typeerde. Marco gaf aan “Ik ben een sterke verdediger die te veel lult”. Ja praten kon Marco ook. En niet alleen tijdens de wedstrijd. Erna in de kantine was hij altijd in voor een goed gesprek, maar kon hij ook zomaar opstaan en een speech loslaten. Zo ook tijdens de afscheidsfeestjes van spelers die stopten, of tijdens de vele weekendjes weg die wij organiseerden. Dan stond Marco plots op, want hij wilde even wat zeggen en vervolgens speechte hij uit de losse pols erop los. Dat waren dan enkele serieuze opmerkingen die hij humorvol wist te verpakken. Onvergetelijke momenten voor ons.

Zoals eerder aangegeven stopte Marco in 2013 met voetballen. Reeds jaren daarvoor was een hersentumor gediagnostiseerd. In die tijd kon Marco tijdens een wedstrijd uit het niets tekeergaan tegen de scheids, grens en zelfs zijn medespelers als die hem corrigeerden. Boos van het veld, naar de kleedkamer, Ronald met hem mee en daar kwam hij tot rust. Waarna zij samen bedachten dat zijn gedrag misschien wel door de groei van de tumor werd veroorzaakt.

Vanaf het seizoen 2013/14 werd Marco onze vaste grensrechter. Hij wilde immers betrokken blijven bij het voetbal, de club en zijn voetbalmaten. Ook als grens kon hij behoorlijk pissig worden als de scheids niet naar hem ‘luisterde’. Dan stopte hij ermee en die keer dat hij daarbij zijn vlaggetje doormidden brak zal ik nooit vergeten. De hersentumor begon behoorlijke beperkingen te veroorzaken. In de zomer van 2015 werd Marco getroffen door een herseninfarct. Het was tijdens een bezoek met Tanja aan een huwelijksfeest in Engeland. En in 2018 volgde een tweede herseninfarct. Als gevolg daarvan belandde Marco uiteindelijk in Nieuw Unicum. Vanaf dat moment hebben we als team samen met oud-spelers een bezoekrooster opgezet; om de twee weken bezochten we met twee man Marco. En Ad de Swart, die redelijk dicht bij Marco woonde, ging zo ongeveer iedere zondagavond Studio Sport met Marco kijken.

Nadat Ad naar Singapore verhuisde is dit door een aantal andere spelers om toerbeurt overgenomen. Voor niemand waren die bezoeken een verplichting. Allerminst. Zoals al zijn gehele leven bleef Marco geïnteresseerd in alles en iedereen. Wilde hij weten hoe het met je ging, en met je vrouw en op je werk. Altijd aandacht. Die bezoeken waren voor menigeen ook leerzaam. Zo geeft een speler aan dat ‘wanneer zij na het bezoek terug naar de auto liepen zij tegen elkaar zeiden “wat een leven zo”. Maar Marco plukte de kleine dingen eruit.” En voor een ander waren het lessen in nederigheid. “Buitengekomen na bezoek was alles weer in perspectief gezet. Wat waren ook alweer mijn problemen, in vergelijking met die van Marco. Na enige tijd werd zo’n inzicht naar de achtergrond gedrongen. Maar dan was ik weer aan de beurt voor een nieuw bezoek aan Marco, met zijn onnavolgbare optimisme.”

De Covid-periode was voor Marco heel zwaar. Bezoeken waren een tijdlang niet mogelijk, activiteiten evenmin en Marco zat vooral alleen op zijn kamer. Maar dan belden wij hem. Zo ook Mark Buijs. Marco was aan het eten, was geen probleem want het toetje kwam eraan. Tijdens het gesprek begon Marco enorm te lachen, hij kwam als ware niet meer bij van het lachen. Toen hij weer normaal kon praten vertelde Marco dat er een vogeltje naar binnen was gevlogen, en die had precies in zijn bakje vla gepoept! Ondanks alles bleef Marco zijn humor behouden. Tot voor kort zijn we Marco blijven bezoeken. Enkele weken geleden kon dat niet meer. Een maand of twee geleden was hij vanwege een urinewegontsteking opgenomen geweest in het ziekenhuis. Daarvan weliswaar hersteld ging het sindsdien minder en minder met hem. Zijn krachten namen af en daarmee ook zijn jarenlange, voor velen van ons niet te evenaren vechtlust. Marco, die altijd positief en optimistisch was, moest uiteindelijk aangeven dat zijn lichaam op was.

Wij zijn hem dankbaar voor alles wat hij ons heeft laten zien. Ik denk te weten dat ik dit voor een ieder van ons mag aangeven. Marco, fantastisch mens, wij gaan je missen.